ای فرزند آدم ،

شگفتم چگونه تو با مردم انس می گیری و به دیگران دل می بندی ، در حالیکه می دانی تنها خواهی مرد و می دانی تنها در قبر خواهی خفت و تنها بر پیشگاه من خواهی ایستاد و تنها حساب پس خواهی داد ؟

آیا اندیشیده ای چقدر تنها خواهی بود ؟ ساعتی ؟ روزی ؟ ماهی ؟ سالی ؟ چند هزار سال ؟ چند میلیون سال ؟ با خودت فکر کن و بیندیش .

هر قدر که قرار است ترس از مرگ با من تنها باشی ، در دنیا با من انس بگیر ؛

اگر لحظه ای ، لحظه ای و اگر همیشه ، همیشه .

کتاب تنهایی

پیامکی همان لحظه برایش آمد .

دوستی برایش نوشته بود :

حضرت لقمان : پسرم هنگامی که قصد گناه کردی به جایی برو که خدا تو را نبیند ! (الأخلاق ؛ صفحۀ 19 )

مانده بود که CD و کامپیوترش را کجا ببرد !!

منبع : کتاب از من به من نزدیکتر کاری از مرکز تخصصی نماز

فرموده اند :

قلب مؤمن عرش خداست ( بحارالأنوار ، ج55، ص39).

و خود فرموده است :

من بر عرش تکیه زده ام (اعراف ، 54)

حال باید پرسید :

تکیه گاه خداوند در وجود من و تو ، دست چه کسی است ؟

منبع : از من به من نزدیکتر ، کاری از مرکز تخصصی نماز

ای فرزند آدم ، دل تو حرم من است ؛ چگونه در حرم من بیگانه را راه می دهی ؟

جان تو منزلگاه عشق من است ؛ چگونه در این منزلگاه ، محبت دیگران را پذیرایی می کنی ؟

وجود تو فرش قدم های من است ؛ چگونه یاد غریبه ها قدم بر این فرش می نهد ؟

منبع : کتاب تنهایی

امام صادق علیه السلام :

اگر نزد خداوند عبادتی بهتر از شکرگزاری در همه حال بود که بندگان مخلصش با آن عبادتش کنند ، هر آینه آن کلمات را درباره همه خلقش به کار می برد ؛ اما چون عبادتی بهتر از آن نبود ، از میان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ویژه گردانید و فرمود : (( و اندکی از بندگان من سپاسگزارند)).

کنزالعمال ، ج 13 ،ص 151 ، ح 36472